Voormalig Archeologisch Centrum West-Drenthe











Links (in bewerking)

Deel deze pagina met anderen:




Verhalen van lang geleden

In de museumwinkel zijn veel boeken te koop met mooie verhalen en afbeeldingen. Hier een voorproefje. Klik op een titel hieronder en lezen maar ...:

Groma's botten ....... 35.000 jaar geleden


Aan het eind van de laatste ijstijd warmt de aarde op. De enorme steppe verandert geleidelijk in een gebied met bomen, struiken en allerlei planten.

Langzaam trekt een mammoetfamilie, onder aanvoering van moeder en oma
(en misschien wel overgrootmoeder) Groma, door het veranderende
landschap van West-Drenthe.

De mammoeten komen uit Zuid-Frankrijk en zijn al jaren onderweg, op weg naar Siberië, waar nog voldoende mossen en grassen voorradig zijn.

De tocht duurt lang; de meeste tijd gebruiken ze om te eten, wel 180 kg plantaardig voedsel per dag hebben de volwassen dieren nodig.

Groma is ernstig verzwakt. Haar plooikiezen zijn afgesleten en werken niet meer goed genoeg. Eén van de mannetjes heeft nu de leiding. Het tempo daalt nog verder. De kudde wil Groma niet laten verkommeren.

Onophoudelijk zakt ze door haar poten. De oudere mannetjes helpen haar steeds weer met hun grote slagtanden bij het opstaan. Maar het einde is nabij.

Op een morgen komt Groma niet meer overeind. De familie neemt onder luid geweeklaag afscheid van haar. Ze blijft alleen achter.

Hieronder de kiezen van Groma. Schuif met de muis over de kiezen van Groma en zie hoe scherp de kiezen zijn.

Kanniewat ......... 14.000 jaar geleden

Kanwelwat en zijn zoon Kanniewat zitten op een morgen voor hun tent. Kanniewat is net 14 geworden en mag daarom morgen voor het eerst mee op jacht, maar zijn vader is streng: Kanniewat moet zelf eerst vier spitsen maken, anders mag hij niet mee.

Kanniewat pakt een vuursteenknol en maakt een aantal lange, smalle afslagen. Vader pakt een kling en laat nog één keer zien hoe je daar een goede pijlpunt van kunt maken. Kanniewat is meestal erg ongeduldig. Hij prent zich in: “Eerst kijken, dan doen.” Bij de
eerste spits moet vader nog een beetje helpen, maar aan het eind van de morgen heeft hij er vier klaar voor gebruik.

De jagers hebben zich ditmaal verscholen in een bosschage. Het gestamp van de hoeven komt steeds dichterbij. Dan komt het aanvalsteken van Jagersbloed. De rendierjagers stormen op de langs trekkende kudde af. Harpoenen worden naar de dieren geslingerd,
pijlen worden afgeschoten. Een jonge bok rent in blinde paniek naar de buitenkant van de vluchtende horde. In één beweging spant Kanniewat zijn boog en schiet. De spits dringt
diep in de hals van het getroffen dier.

Trots toont Kanniewat zijn jachttrofee aan de andere jagers, die hem vol bewondering aankijken.

Bewonder de speerpunt ...
Schuif met de muis over de speerpunt en zie hoe vlijmscherp deze is.


De vlammen van Kalteren ...... bijna 800 jaar geleden


DE MARKE VAN DIEVER, ZOMER 1227

...)"Als we hen weg sturen, dan is dat toch genoeg?" Rolant kneep zijn ogen dicht. Hij wilde niet weg. Hij wilde bij haar blijven.
"Kalteren moet branden! riep één van de boeren. Naar de hel met hun belasting! Juurt, Sebo en Abe voegden zich bij ]acomin en Rolant. De jongens keken ongemakkelijk, maar stelden zich toen voor hen op. "Hij is onze vriend," zei Sebo zachtjes. Laat ze gaan, voegde Abe er iets luider aan toe.

Rolant keek van zijn vader, die ingesloten werd door vier piekeniers, naar zijn grootvader, die nog steeds de vijfde wachter in bedwang hield. Hugo keek terug. Zijn gezicht was vertrokken in een hard masker. Met een brul smeet hij zijn zwaard weg. Vlak voor de voeten van één van de mannen die zijn schoondochter vasthielden, bleef het wapen trillend in de grond staan.
"Wij geven ons over!" riep hij, terwijl hij zijn schild van zijn linker arm het glijden.

Rolant stond tussen zijn vader, moeder en grootvader toe te kijken hoe de hof van Kalteren gesloopt werd. De koeien uit de stallen waren ingespannen om de muren van de boerderij en de schuur om te trekken, waarna er brand gesticht werd.

Rolant had Jacomin, Sebo, Juurt en Abe niet meer gezien, sinds hij en zijn familie gevangen genomen waren. De wachters die eerder de hof verdedigd hadden, bewaakten hen nu. Voor het eerst in zijn leven zag hij tranen in de ogen van zijn grootvader(...)