Im OERmuseum beginnt die Reise durch die Zeit mit der letzten Eiszeit und einem lebensechten Mammut und seinem Jungtier. Ein Verweis auf die längst vergangene Zeit, als das Wollmammut in dieser Gegend lebte, wie die gefundenen Knochenreste belegen. 1987 wurden in einer Sandgrube in Nijensleek (10 km westlich von Diever) Knochen eines Mammuts gefunden. Diese Knochen eines Mammuts sind etwa 47 000 Jahre alt und stammen aus der Periode zwischen der vorletzten und der letzten Eiszeit.
Abgesehen von Überresten von Mammuts wurden auch Knochen von Steppenwisente, Rothirschen, Wollnashörnern, Höhlenlöwen und Säbelzahntigern gefunden. Experten haben herausgefunden, dass die gefundenen Knochen von fünf verschiedenen Mammuts stammen. 80 % der Knochen stammen jedoch von einem einzigen Mammut, einschließlich einer über einen Meter langen Rippe. Diese Rippe können Sie in unserem archäologischen Museum in Diever besichtigen. Auf der Rippe sind auffällige Ritzspuren zu sehen, die möglicherweise durch (jagende) Menschen verursacht wurden.
In der Zeit der Mammuts herrschte in den Niederlanden ein kaltes und trockenes Klima. Das Wollmammut hat sich gut an das kalte Klima angepasst: kleine Ohren, dickes Fell mit langen Haaren, eine dicke Haut mit einer subkutanen Fettschicht (manchmal bis zu 9 cm dick) und ein kurzer Schwanz. Das Mammut wies vier Backenzähne auf, zwei oben und zwei unten. Da sich das Mammut von Gras und Moos mit viel Sand ernährte, nutzten sich seine Backenzähne schnell ab. Um weiterhin ausreichend fressen zu können, musste das Mammut regelmäßig die Backenzähne wechseln, nämlich sechsmal in seinem Leben. Nach dem letzten Wechsel nutzten sich die Backenzähne ab, bis das Tier die Nahrung nicht mehr richtig zerkleinern konnte, und es zu Tode verhungerte. Im OERmuseum können Sie die Backenzähne des Mammuts ansehen und anfassen.
Durch die globale Erwärmung zog sich das Mammut immer weiter in den Norden Sibiriens zurück. Der prähistorische Mensch, aber vor allem das durch die Erwärmung bedingte Nahrungsdefizit führten dazu, dass das Mammut vor viertausend Jahren ausstarb.
Welkom, wat fijn dat je er bent!
Het OERmuseum heeft een bijzonder plan: op de Brink komt een herinneringsplek voor de bekende archeoloog Albert Egges van Giffen. Een plek waar verleden en heden elkaar ontmoeten. Verschillende kunstenaars hebben hiervoor een ontwerp gemaakt. Uit alle inzendingen zijn drie ideeën gekozen – en die leggen we graag voor aan de inwoners van Westerveld.
Maar eerst: wie was Van Giffen eigenlijk?
Hoewel zijn naam niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, is zijn betekenis enorm. Hij wordt niet voor niets de ‘vader van de hunebedden’ genoemd. Van Giffen onderzocht alle hunebedden in Nederland, bracht ze nauwkeurig in kaart en zorgde voor restauratie en behoud. In een tijd waarin archeologie nog nauwelijks serieus werd genomen en vondsten soms verloren gingen, zette hij het vakgebied in Nederland stevig op de kaart.
Zijn band met Diever was sterk. Hij groeide op in de oude pastorie aan de Brink, ging er naar school, bezat er een vakantiehuis en vond er uiteindelijk ook zijn laatste rustplaats. Voor oudere inwoners is hij misschien nog een bekende verschijning: een markante persoonlijkheid met een grote passie voor het verleden.
Voor de herinneringsplek zijn drie ontwerpen geselecteerd, die we hieronder presenteren:
Bij dit ontwerp staat de grote steen voor het oude gemeentehuis centraal. De gemeente heeft deze steen beschikbaar gesteld voor het monument. Aan de steen wordt een bankje bevestigd met daarop een ijzeren draadfiguur die Van Giffen voorstelt. Bezoekers kunnen naast hem plaatsnemen, een selfie maken of simpelweg even uitrusten. Een laagdrempelige en uitnodigende manier om kennis te maken met zijn verhaal.
Een manshoog draadfiguur van ijzer die Van Giffen uitbeeldt terwijl hij een zwerfkei in zijn handen houdt. Dit ontwerp benadrukt zijn verbondenheid met het landschap en zijn onderzoek naar prehistorische monumenten.
Een tweedimensionale vorm van een hunebed, waarbij alleen de contouren van de zwerfstenen zichtbaar zijn. Je kijkt dus door het hunebed heen. De omtrek van de stenen is uitgevoerd in roestvrij staal en van binnenuit verlicht. Dit moderne ontwerp verwijst direct naar het werk waarvoor Van Giffen zo bekend werd en laat het verleden letterlijk oplichten in het heden.
